Vandaag heb ik een uiterst boeiend gesprek gehad over de aspecten van de invoer van ICD-10.
Ik heb al eerder geschreven dat ICD-10 óók vanaf 1 januari 2011 zal worden ingevoerd. Behalve een landelijke projectleider DOT is er ook een landelijke projectleider ICD-10 en beiden willen ze de invoering eind 2010 hebben afgerond.
Een van de doelstellingen van DOT is is te komen tot een eenmalige registratie aan de bron. De huidige gang van zaken is anders: dokters leggen een diagnose vast (of laten dat doen), en dat is een code die uit een of ander codesysteem komt. Veel ziekenhuizen hebben eigen codes bedacht, er zijn ICD-9 codes voor de diagnose en je kan ook kiezen voor de diagnose code uit de DBC codering. Maar goed, die wordt dus vastgelegd. Als de patiënt het ziekenhuis al verlaten heeft komt het medisch dossier terecht bij medisch codeurs, en die maken van de oorspronkelijke codes (welke dan ook gekozen is) een code die kan worden aangeleverd aan de LMR. Dat is al enige jaren niet meer verplicht maar de meeste ziekenhuizen voelen de morele verplichting dit aan te leveren. Hiermee is namelijk statistiek te bedrijven over de gezondheid, ziektebeelden, behandelingen etc in Nederland.
Dat aan de voorkant van het proces de dokter het ene type code gebruikt, en vervolgens aan de achterkant van het proces de codeurs dat oppakken om ingevoerde codes te vertalen naar de landelijke standaard, klinkt niet als een fijn proces.
Met in het achterhoofd de doelstelling van DOT om alles correct aan de bron te registreren, is dit het uitgelezen moment om de dokter te vragen de diagnoses in ICD-10 te gaan vastleggen. Daarmee zijn niet alle codeurs meteen werkeloos, want voorlopig is enige ondersteuning en controle nog wel noodzakelijk. Bovendien leert de huidige ervaring dat de codeurs ook nog wel eens een foutje uit de vastlegging halen.
Dit klinkt heel eenvoudig en de meeste dokters die ik gesproken heb staan er niet afwijzend tegenover. ICD-10 codering geeft ze veel meer ruimte dan de DBC diagnosecode of de ICD-9 diagnosecode om op de juiste manier vast te leggen wat een patiënt mankeert.
Vandaag hebben we besproken dat een en ander toch niet zo heel eenvoudig is.
Uitdaging 1) ICD-10 codering kan tot op hoog detailniveau worden vastgelegd. Goed voor de statistieken, maar teveel werk voor de dokter. Voor hem (en haar) is het niet interessant of iemand de duim kwijt is door een valbijl, of een kettingzaag (of iets anders engs). De losse duim is het probleem. Maar ICD-10 vraagt die detaillering wel. En als de dokter die detaillering niet vastlegt, komen we toch weer uit bij die medisch codeurs. Want het doel blijft natuurlijk wel om de statistiek ook straks nog te kunnen afleiden. Moeten we dan toch de codeurs in stand houden? En blijven we dan toch op meer plaatsen registreren dan de bron? Jammer dat deze doelstelling niet gehaald wordt? Of zijn er nog andere mogelijkheden?
Uitdaging 2) Er is een zwaar tekort aan medisch codeurs. Ik werk in verschillende ziekenhuizen en overal merk ik dat ze óf steeds grotere achterstanden hebben óf de verwerking maar net bij kunnen houden. Om de achterstanden weg te werken in ziekenhuis A waar ik aan het werk ben, hebben we (voor maximaal 1 dag in de week beschikbaar) gelukkig een extra codeur kunnen vinden. Maar het is zoeken met een zaklamp. En dan nog moeilijk vinden.
En toch willen we in 2010 naar een nieuwe codering. Dezelfde ploeg codeurs die het werk nu al bijna niet aankan, heeft eerst (gemiddeld) een half jaar nodig om de nieuwe codes (ICD-10) eigen te maken, moet natuurlijk het dagelijkse codeerwerk blijven doen, zijn ook de experts om de uitrol van ICD-10 in het ziekenhuis misschien niet daadwerkelijk zelf te doen, maar in ieder geval als vraagbaak ruim aanwezig te zijn? Zullen we ze uitnodigen om elk 24 uur per dag te gaan werken?
Uitdaging 3) en meer: over de status van ICD-10 is nog veel onduidelijk. Nog niet alles is vertaald uit het engels bijvoorbeeld. En hoewel ik in al mijn naïviteit dacht dat de meeste dokters het Engels wel machtig zijn, ben ik inmiddels overtuigd dat dit niet handig is. Weet iemand zo uit het hoofd wat een liesbreuk in het Engels is? In het Latijn mag natuurlijk ook. Welke ICT-aanpassingen zijn nodig om de dokter niet alleen ICD-10 te laten vastleggen, maar er ook voor te zorgen dat de Grouper dit verwerkt?
En zo zijn er nog wel meer uitdagingen op te lossen alvorens op 1 januari 2011 de ICD-10 champagne kan worden uitgeschonken.
Ik blijf het volgen en zal de antwoorden op bovenstaande vragen natuurlijk met u delen.