10 Maart aanstaande is mijn laatste raadsvergadering. Ik heb besloten te stoppen als raadslid voor VVD Heiloo. En hoewel ik het heel jammer vind heb ik geen spijt van deze beslissing.
Als ik in maart afscheid neem heb ik er zes jaar op zitten. Zes jaar waarin ik met zo veel mogelijk enthousiasme, en ook heel veel plezier het liberale gedachtengoed van de VVD in Heiloo heb verdedigd. En zes jaar waarin ik zo goed mogelijk gestreden heb voor het belang van Heiloo en onze inwoners. Natuurlijk, met wisselend succes, maar wel met volle overgave.
Het lastige aan de politiek is dat je met succesvolle acties niet altijd de krant haalt, laat staan dat inwoners achteraf nog weten wat mijn rol is geweest. Zo ben ik erg trots op het feit dat met name door mijn inspanning de (WMO-)clientenraad is blijven bestaan in het jaar waarin de WVG (wet voorziening gehandicapten) afliep en de WMO (Wet maatschappelijke ondersteuning) nog niet actief was. Ik heb het gecontroleerd bij de WMO clientenraad: zelfs de voorzitter wist dit niet. Dat maakt niet dat ik er ongelukkig van ben geworden of chagerijnig. Het toont aan dat je als politicus bevlogen moet zijn, een zekere visie moet hebben op de ideale (liberale!) samenleving maar vooral idealist moet zijn. Een idealist die zich niet laat afleiden door grote krantenartikelen, roem of eervolle vermeldingen, maar vanuit een innerlijke overtuiging gewoon z’n gang gaat.
Dat ik inmiddels van alle kanten complimenten krijg over mijn functioneren in de raad en de commissie Maatschappelijke Zaken vind ik natuurlijk wel erg leuk. Zo ijdel ben ik ook wel weer. Zelfs van mensen die ik niet ken hoor ik dat ze het jammer vinden dat ik besloten heb te stoppen. En dat is plezierig, en zou me haast motiveren om door te gaan 
.
Maar dat zit er op de korte termijn niet in. Ik heb een baan als adviseur in de gezondheidszorg en een gezin met jonge kinderen en dat samen is meer dan een dagtaak. Daar heb ik dus een aantal jaar de politiek bij gedaan en daarmee heb ik het thuisfront beslist tekort gedaan. Nu wordt het tijd dat goed te maken.
Natuurlijk blijf ik de (lokale) politiek volgen. En als er weer onrust is in een wijk in Heiloo (zoals indertijd in de krant stond: ‘Trammelant in Termijen’) zal ik de politiek zeker weten te vinden om daar snel iets aan te laten doen. Maar me intensief bemoeien met een nota peuterspeelzaalbeleid (die ik enkele jaren geleden in eerste instantie heb afgekeurd om de betreffende wethouder de kans te geven er in tweede instantie een kwalitatief goede nota van te maken) doe ik niet . De uitvoering van de nota mantelzorgbeleid (die we zelfs twee keer hebben teruggestuurd, maar wat nu een gedegen nota is die mantelzorgers in Heiloo verder helpt) zal ik slechts vanuit de verte volgen.
Mijn weblog blijft natuurlijk bestaan. De laatste maanden is het schrijven van stukjes er wat bij in geschoten, terwijl ik toch zo veel te vertellen heb. Met name over de veranderingen in de ziekenhuiszorg. Er gaat dit jaar nog zoveel gebeuren, dat er voldoende stof is om over te bloggen. En als het goed is krijg ik daar dan ook meer tijd voor.
Graag nodig ik iedereen, die mij persoonlijk of via via heeft laten weten mijn afscheid te betreuren, nog eenmaal uit op mij te stemmen. Dat kan nog wel. Ik sta vrijwel onderaan de lijst van VVD Heiloo. Ik zal elke stem die ik krijg opvatten als bedankje voor de inspanning van de afgelopen zes jaar. Maar vergis u niet: ik kom niet terug. Uw stem gaat hiermee niet verloren want elke stem die ik krijg komt terecht bij de VVD. En elke stem is welkom om de VVD in Heiloo weer de grootste partij te maken. Met zorg voor Heiloo, met aandacht voor de financiën van Heiloo en om het eigen karakter van Heiloo te bewaren. Ik wens mijn opvolgers veel succes.